Sprakeloos

Op het moment van schrijven is het kwart voor twee ‘s nachts. Het nieuws van zeven heb ik slechts het sportgedeelte van gezien. Mijn ouders hadden een gesprek over aanslagen, ik kon niet volgen. 

Nu, uren later, dringt het pas tot me door wat er is gebeurd. Waarom? Waarom? Waarom?Waarom moet het altijd op die manier?Waarom is er telkens wanneer het weer wat beter gaat, toch weer eens iets dat misgaat?Denkt men dan niet na? Denkt men dan niet aan alle slachtoffers? Denken ze dan niet aan de mensen die de slachtoffers nalaten en raken? Denken ze dan niet na over de consequenties van hun gedrag voor anderen?

Machteloos, sprakeloos. Dingen die ik niet vaak ben en me niet vaak voel. Beesten, nee geen mensen.

In Parijs zijn vorige avond aanslagen gepleegd. Explosies en schietpartijen werden gehoord en schrokken de mensen op. Tientallen zijn naar aanleiding hiervan gestorven. Honderden zijn gegijzeld en later gedood. Het dodenaantal is al opgelopen tot 200.Angst, verdriet, woede en weer maar eens angst. Wanneer gaat het stoppen? Wanneer zal het gedaan zijn?

Moslim zijnde snap ik het niet meer. Heel de boodschap van de islam is vrede, verdraagzaamheid en liefdadigheid. Men moet lief zijn tegen elkaar. Oorlog is uit den boze.Snappen ze dan niet welke consequenties deze daden hebben? Onschuldige mensen het leven ontnemen? We zijn nog maar net gerecupereerd van Charlie of zelfs dat niet. Moet dit nu echt?

Either way, I’ll pray. Voor alle slachtoffers, hun familieleden en hun kennissen en vrienden en alle mensen die hier (on)rechtstreeks de gevolgen van zullen ondervinden.

Dit mag niemand overkomen. Dit is onmenselijk en moet gewoon stoppen. Ya Allah, breng vrede in deze wereld.

Deze wereld is van niemand, maar wel van iedereen.
We zijn alle mensen, waarom gedragen we ons er dan niet naar?

#PrayforParis

Utterly confused.

Asalamoealeikoem
(moge Allah vrede en zegeningen aan u schenken)

No Comments

Leave a Comment