Dag 4: Angst houdt me in het gareel

Sta ik achter? Wellicht ja, maar heb er een erg goede reden voor. Sinds vrijdag ben ik niet meer thuisgeweest, doordat ik een trouwfeest heb gefotografeerd. Ondertussen in het dinsdag en sta ik serieus achter. Hier ben ik dan, met een schone lei!

Vandaag bespreek ik mijn angsten, waar ik angstig om ben want vaak negeer ik ze gewoon. 

blog

Mijn angsten ken ik mijn hele leven lang al, je hebt mensen die ‘normaal’ bang zijn en je hebt mensen die van alles bang zijn zoals ik. Van alles is misschien wel een overdrijving, maar toch kan ik niet ontkennen dat ik een vrij anxious persoon kan zijn op elk vlak mogelijk.

Zo ben ik bang van de toekomst, niet omdat ik denk dat ik zal mislukken, maar omdat ik vaak nog wat ‘achterloop’ wat mijn plannen betreft. Ik wil altijd zo snel mogelijk alles al hebben, maar dat is natuurlijk onmogelijk. Wat de toekomst brengt weet niemand, enkel de God waarin ik geloof. We zullen zien wat we van ons leven hebben gemaakt binnen dit en vijf jaar.

Ongelukkig zijn, daar ben ik ook bang van. Ik heb reeds periodes gehad waarin het absoluut niet top ging met mijn mentale gezondheid en geluk. Dus ben ik altijd bang dat ik weer te diep zal zinken en zo mezelf teleurstel.

Over teleurstelling gesproken, wie is daar niet bang van? Bang dat je je naasten teleurstelt op elk mogelijk vlak en dat je nooit zal voldoen aan hun verwachtingen. Jup – raising hands.

Een moeder is in ieders leven belangrijk en zal er altijd voor je zijn. Dit heb ik nooit goed genoeg beseft tot een vijftal jaar geleden, toen maakte ik plots de klik dat ik haar dankbaar moest zijn voor alles. Dat was ik al en ik gaf haar dat ook al erg veel aan, maar op mijn vijftiende zei mijn brein ineens: “Sarah, zeg sorry tegen je moeder en hou van haar. Wees haar dankbaar en heb respect voor alles wat zij doorstond. Zij weet hoe het leven in elkaar zit en als je niet wilt dat je zelf dat leventje wilt op een later tijdstip, luister dan naar alles wat ze je opdraagt en je vertelt.” Die klik maakte ik dus op mijn vijftiende levensjaar en sinds een jaar of vier is mijn relatie met mijn moeder er fors op vooruit gegaan. Al Hamdoelilah!

20140319-205906

Verder ben ik erg religieus, maar toch altijd bang dat ik het niet goed genoeg doe. Gelukkig is er in de islam ruimte om fouten te maken en je hierop te verbeteren. Het is geen verloren zaak, vergeving vragen kan altijd en heeft nooit iemand pijn gedaan. Bidden, Bidden en Bidden zeg ik u!

Gezondheid is bij mij altijd een issue geweest en zal voorlopig ook zo blijven. Verder erop ingaan zal ik niet doen, ik wil namelijk geen details kwijt over wat er gaande is, anders maak ik mensen nodeloos ongerust. Wel heb ik soms schrik dat mijn gezondheid fors achteruit zal gaan en dat ik dan niet meer in staat zal zijn op een deftige manier door het leven te gaan. Wel wil ik kwijt dat ik aan een reumatische aandoening lijdt en hier nog steeds onderzoeken naar doe en op zoek ben naar de oorzaak van de pijntjes die ik voel. Door mijn ‘reumatische aandoening’ heb ik ook hirsutisme, wat eigenlijk overmatige haargroei betekent. Hierdoor heb ik heel wat haar boven mijn lip, heb ik een soort van baardje (ook weer wat donker haar op mijn nek). Maar gelukkig heb ik mooi haar op mijn hoofd dus dat is dan weer een voordeel.

Mijn paniekaanvallen zijn geen verrassing meer. Om de meest verscheidene redenen heb ik paniekaanvallen en deze gebeuren gelukkig als ik thuis in mijn kamer alleen zit en met niemand meer hoef te communiceren. Echter heb ik er een aantal gehad in het openbaar en deze waren absoluut niet prettig. Ik dien terug te leren hoe ik mijn emoties de baas kan zijn en op die manier eigenlijk ervoor zorgen dat ik terug een gelukkig en bedeesd persoon kan zijn.

Heb ik dan alles gehad? Dit is wel zowat hetgeen dat me het meeste zorgen baart of waar ik van denk oei dat jaagt me wel wat schrik aan.

Volg me op instagram en op facebook en tot morgen!

Asalamoe’aleikoem

Dag dag

No Comments

Zeg het eens met woorden!

%d bloggers like this: