DAG 13: Moeilijke tijden

Gedurende een half uur staar ik naar het scherm. Mijn vingers rusten krampachtig op het toetsenbord. De klok tikt, er moet nu iets komen anders verspil ik maar tijd voor niets. Met een frons in mijn hoofd probeer ik wat er gebeurde te verwoorden op een simpele manier, maar in mijn vingers kwam er geen beweging. Het is tijd, nu moet het eruit komen. Wat zal het worden, wat zal het zijn?

Veel herinner ik me er wel van. Al die dagen die elkaar maar opvolgden zonder stoppen. Er leek geen einde aan te komen. Iedere dag weer hetzelfde verhaal, iedere dag weer schrik voor wat er zou komen. Al die tijd, dagen, weken, maanden, jaren, resulteerden erin dat ik tegen mijn veertien á vijftien een miserabel wezentje was.

Ik werd erg vaak gepest in de lagere en middelbare school en dat heeft echt een indruk achtergelaten. Een niet zo goede indruk welliswaar. Dat ik anders was dan de rest werd me als sinds jonge leeftijd ingepeperd en dat ik nooit hetzelfde zou zijn als anderen ook. Over het feit dat ik een Marokkanse moslima was heb ik het niet. Ik heb het over de visie van anderen tegenover mijn lichaam.

Toen ik klein was (tot het tweede of derde leerjaar) was ik nog vrij dun. Ik zag er mooi uit en voelde me ook zo. Toen kwam er een moment van ongekende stress waarin ik al het slechte deed dat mogelijk was. Ik at en bleef eten, kocht voedsel tijdens elk moment dat ik maar had en zocht elke kleine cent tot ik aan het bedrag kwam voor een smosje of koekjes. Ik kreeg meer dan genoeg eten thuis, daar niet van. Ik had gewoon de neiging te blijven eten, superongezond, maar ik snapte het zelf nog niet.

Al hetgeen er gebeurde met me vroeger, incl. mijn binge-eating hebben ervoor gezorgd dat ik een soort van depressief werd. Ik voelde me lelijk, dik en werd erom gepest. Het werd alsmaar erger en erger tot mama besloot dat het genoeg was. Ik mocht voortaan bepaalde dingen niet meer eet (denk maar aan Nutella of koekjes) en ze ontzegde me alles wat té zoet was. Gelukkig maar. Ik vertoonde symptomen van stress, maar deze werd nooit bezien als zijnde stress.

Mensen op school (ik noem hier geen namen, zou voor onheil kunnen zorgen) zagen dat ik bijkwam en dikker werd, maar niemand die vroeg hoe het kwam. Hetgeen er wel gedaan werd was lachen met mijn uiterlijk en mijn beginnende verschijnselen van hirsutisme (overtollige haargroei overal op het lichaam bij vrouwen zoals armen, benen, buik, bovenlip). Ik werd al snel het lelijk, dik, harig varken genoemd en vervolgens ook monster. Veel kindjes van de klas wilden uiteindelijk niet meer met me spelen, met uitzondering van Ezia en Rowena(met wie ik blijkbaar ook in de kleuterklas zat en met wie ik nog steeds sporadisch contact heb). Al de rest liet me links liggen.

Wanneer iemand tegen me sprak waarvan ik het niet verwachtte, voelde ik me alsof ik die persoon dankbaar moest zijn. Alsof ik dankbaar moest zijn dat er toch nog iemand iets kwam zeggen, met me kwam spelen. Het voelde allemaal verwarrend, irritant en pijnlijk.

Pesterijen zijn doorgegaan tot in de middelbare school. We zaten in de lagere school aan de ene kant van de grote baan en de middelbare eerste graad was aan de andere kant van de grote weg te vinden. Logischerwijs ging bijna iedereen erheen en kwamen we dus met dezelfde groepen op school terecht.

Tijdens de zomervakantie tussen het zesde leerjaar en eerste middelbaar voelde ik me wat beter in mijn vel. Ik voelde me oud genoeg om sterk in mijn schoenen te staan. De eerste schooldag ging ik zelfzeker naar school toe, maar kwam ik verdrietig terug. Het was een dag om nooit meer te vergeten. Diezelfde personen die me voordien pestten, vonden het nodig om de mensen die ik nog niet kende toe te lichten hoe en wat ik genoemd werd en hoe ik eruit zag. Tot mijn verhuis naar het dorp waarin ik nu woon zijn ze door gegaan met pesterijen. Ik herinner me dat er ooit een dag was waarop een meisje het in haar hoofd haalde me naar huis te volgen met een groep mensen die ik niet kende, om me vervolgens te tackelen en te duwen. Gelukkig zag mama dit gebeuren en zorgde ze ervoor dat ze weg gingen. Een ander moment was er een jongen die het nodig vond om me te duwen op de speelplaats TERWIJL ik gips om mijn been had en krukken vast had. Mijn been was gebroken en wreef gebarsten. Toen de leerkracht dit zag gebeuren en vroeg waarom hij dit deed, antwoordde hij: “Och, kdacht dat da komedie was.” Ziek, ik weet het.

Monster, harig varken, vuile snorrie, gilette snortion, siliconn (door mijn boezem) en noem maar op. Er was zelfs een anti-Sarah Club opgericht waar er meer dan twintig mensen zaten. Minderwaardig voelde ik me nadien. Ondertussen was ik veertien wat de leeftijd is waarbij je naar het CLB kan gaan zonder dat de ouders ingelicht werden. Ik ging en kreeg hulp van één van de meest geweldige mensen ooit. Hij heeft erbovenop geholpen, want erg diep zat ik er wel in. Ik overwoog ermee te stoppen, met alles, achter alles ene punt te zetten.

Nieuwe school, nieuw begin dacht ik. We verhuisden naar de andere kant van Antwerpen, maar ook daar voelde ik me niet meteen op m’n gemak. Ik vertrouwde niemand, moest niemand hebben en bleef liefst zoveel mogelijk in mijn eigen gezelschap. Ik was agressief tegenover anderen en communiceerde totaal niet goed. Anderhalf jaar heeft dat geduurd. Ik bloeide open en werd een totaal andere persoon, mezelf. Mensen deden me inzien dat ik eigenlijk niet zo slecht was als ik dacht dat ik was. Ik leerde voor het eerst weer nieuwe dingen en genoot er ook van. Ik ging nog steeds naar de medewerkers van het CLB, deze keer bij Kristin en ik leefde helemaal op.

Dankzij mijn leerkrachten en mijn religie vond ik mezelf (terugvinden is niet de juiste uitspraak, want dan pas wist ik hoe ik was) en kwam ik tot rust.

Al hamdoelilah!

Het was pijnlijk allemaal en ik weet niet goed welke momenten er erger waren dan de andere. Ik hoop gewoon uit het diepste van mijn hart dat deze mensen beseffen wat ze gedaan hebben en als ze het vergeten zijn dat ze nooit of te nooit te maken zullen hebben met hetgeen ze me aandeden. Als klein kind komen dingen hard aan en draag je deze voor de rest van je leven mee. De pesterijen zijn niet alles wat er is gebeurd vroeger, maar toch een deel van me dat ik zal blijven onthouden. Ook al wil ik het niet.

Als er iemand te maken krijgt met pesterijen, zoek dan meteen hulp van je naasten. Dat is erg belangrijk en iets wat ik nooit heb gedaan. Er zijn voldoende instanties nu die iedereen kunnen helpen dus aarzel niet!

Tweede keer op een week tijd dat ik uit het boek klap. Persoonlijke verhalen deel ik meestal niet, maar dit is er eentje die misschien ogen opent en levens kan redden.

Hebben jullie hier ook mee te maken gehad? Laat het me weten in de comment section en volg me vooral op facebook en instagram en abonneren jullie ineens op mijn kanaal?

Asalamoe aleikoem

Dag dag

4 Comments

  • marguerita78 6 December 2015 at 20:42

    Sterkte, ik ben vroeger ook veel gepest, maar niet zo erg als jij zo te lezen. Desondanks laat het sporen na. Knuf!

    Reply
    • Sarahmari.com 6 December 2015 at 20:50

      Ooh dankjewel! Pesterijen zijn sws erg of het kleine pesterijen zijn of grote. Maakt allemaal niet uit.
      Ook jij erg veel sterkte, samen staan we sterker! <3 Dikke kus

      Reply
  • Famizo 9 December 2015 at 23:17

    Verschrikkelijk zeg!!! Kinderen kunnen zó gemeen zijn. Elhamdulilah dat je er vanaf bent en je er niet te veel last van hebt.

    Reply
    • Sarahmari.com 9 December 2015 at 23:30

      Last heb ik er af en toe nog wel van. Zeker als ik de personen in kwestie tegenkom in Antwerpen. Altijd wel vervelend.
      Al hamdoelilah, je komt er sterker uit, maar er zijn altijd breekmomenten waarop alles ineens terugkomt jammer genoeg!

      Reply

Leave a Comment