Ramblings

Mannen en hun mistig brein

Je hoort mannen vaak wel eens zeggen dat ze helemaal niets snappen van vrouwen. Vrouwen zijn complex, ingewikkeld en onbegrijpbaar; net als een statistisch vraagstuk, terwijl wij vrouwen mannen vaak nog minder begrijpen .Wie zijn ze, wat doen ze, wat drijft ze?

Stel je voor. Je gaat naar de dokter en doet vervolgens nog enkele boodschappen, vooraleer je naar huis toe gaat. Op die ene drukke baan wil opstappen op die overvolle tram. Eens je op de tram zit, voel je je bekeken, vreemd, vies en heb je dringend nood aan frisse lucht. Ook besef je dat je best de andere tram naar het centrum kunt nemen, zodat je sneller zou kunnen overstappen op de bus die naar huis rijdt. 

Je besluit af te stappen -maar stapt eerst nog op iemands voeten- en te wachten op de andere tram. Eens je afgestapt bent, zie je dat de man die eerst statisch in de tram, stond zonder énige vorm van aanstalten te maken af te stappen (I mean, hij stond letterlijk in de weg, wat de doorgang blokkeerde, waardoor ik op zijn voet stond), dat hij kort na jou ook afstapt. 

Daar sta je dan, awkward en op je hoede te wachten op de volgende overvolle tram richting Antwerpen. 

De volgende tram komt er aan, je stapt op aan de ene deur, ver weg waar man 1 opstapt, je gaat tegen een paal aanstaan, zodat je niemand achter je hebt en een paniekaanval kan vermijden en dan, hahaha, en dan staat er een andere man (2) naast je aan de linkerkant die een hele tijd je aandacht probeert te trekken.

Mijn aandacht proberen trekken met zijn facebookprofiel, dat openstaat op zijn gsm, dat hij onvermoeid in mijn gezichtsveld blijft houden. Hoe hard ik ook probeer me om te draaien en het teken te geven dat ik absoluut niet geïnteresseerd ben. Hij neemt dan ook élke bocht en draaiing van de tram als een kans op mij te leunen, in mijn nek te ademen en zijn gsm weer in mijn gezichtsveld te duwen. 

Waarom heb je niets gezegd Sarah? 

Wel, meneer zag er niet al te vriendelijk uit én ik was omringd door jonge kindjes die nog niet echt iets doorhadden. Mocht het tot een confrontatie gekomen zijn, dan zou de hel wel eens kunnen losbarsten en ik eventueel worden aangevallen, wat ik die arme kinderen wilde besparen. Ook had ik echt geen zin in drama en gedoe, vandaar dat ik besloot gewoon afzijdig te houden en verder te zien hoe alles zou verlopen.

Maar wacht, mijn verhaal is nog niet afgelopen. Herinneren jullie je man 1 nog? Wel, die stond dus aan de volgende uitgang van de tram een hele rit naar me te staren, wat me weer maar eens vies en ongemakkelijk deed voelen. Ik vroeg een vriend van me een foto te sturen op snapchat, zodat ik deze in het gezichtsveld van man2 kon openen (hopelijk snapte hij het punt dat ik probeerde maken) en man1 probeerde ik koortsachtig te ontwijken. Hij was het type dat wanneer je oogcontact maakte (al was het per ongeluk) dat zou zien als een huwelijksaanzoek.

DUS intussen kwamen we eindelijk aan bij het premetrostation Diamant, waar ik wachte tot man2 afstapte en voor me naar de uitgang liep. Man2 verloor ik op dat moment uit het oog, wat een hele opluchting was voor me. Eens ik boven was, keek ik goed rond of geen van beiden nog in de buurt was, besloot ik alsnog heel eventjes te ‘schuilen’ in de Delhaize op het astridplein, vooraleer ik de bus naar huis zou nemen. Het zou maar eens moeten lukken dat iemand me helemaal naar Berendrecht zou volgen, right?

Maar goed, ik kom de delhaize binnen, probeer de tijd wat te rekken en besluit zo’n 5 minuten later naar de kassa te gaan. Maar hey wie komen we daar tegen? Man1 stond er plots en kwam op me afgelopen. Mijn ‘joenge-bolletisaf’-gezicht begon zich te manifesteren. Man1 besloot daarop mij ten huwelijk te vragen en of ik iets met hem wilde gaan eten en met hem wilde trouwen. “Nee en laat me met rust aub”, was mijn antwoord. Zijn weerwoord wachtte ik niet meer af. Ik wilde gewoon weg zijn. Ver weg van Antwerpen. Ver weg van mannen. Ver weg van dit alles.

Tot ik weer thuis was en echt heel zeker was dat ik niet meer gevolgd werd, kon ik weer ademen. Mijn dag ging al vrij slecht, maar eindigde met niet 1 maar 2 mannen die denken dat mijn aandacht vrij is. Dat mijn aandacht aan hen toebehoort en er geen probleem in zien iemand van een randstad te volgen tot in een andere stad waar hij initieel eigenlijk niet eens moest zijn. Een hele omweg maken in plaats van de vraag gewoon op het eerste moment te stellen. Wat maakt dat mannen denken dat vrouwen van gedachte gaan veranderen wanneer ze gevolgd worden, lastig gevallen worden en het hof gemaakt worden op de meest random momenten.

Maar dat is allemaal oke, want wij de vrouwen zijn complex. Wij vrouwen overdrijven en wij vrouwen zoeken er zelf om. 


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.